سخنانی از ویکتور هوگو(10)

تردید چیزی جز چین و چروک نیست؛ در اولین جوانی (اثری)از آن نیست[1] . {از دیدگاه هوگو انسان دو جوانی را پشت سر می گذراند ایشان چهل سالگی را پیری جوانی می نامد، پنجاه سالگی دومین جوانی است منتها جوانی دوران پیری}

ابله ، احمقی است که تکبردر سرتاسر شعور او دیده می شود[2].

نگویید مردن. بگویید: تولد. باور داشته باشید[3].

مرگ پایان نیست ، مرگ صبحی است متعالی [4].

عالم می داند که نمی داند[5].

کلمات رهگذران اسرار آمیز روح هستند[6].

وقتی مردم هوشمند شوند، آنگاه فقط مردم فرمانروا خواهند بود[7].

انفاق کنید، ای ثروتمندان! صدقه خواهر عبادت است[8].

ما همگی در یک جا از خواب بیدار می شویم؛ همه در این دنیا شروع می کنیم و همه چیز در جای دیگر پایان می یابد[9].

ما فضایل را ازدور می بینیم و اشتباهانت را از نزدیک[10].